بنمای رخ که باغ و گلستانم آرزوست                 بگشای لب که قند بهارانم آرزوست

ای آفتاب حسن برون آ دمی زابر                        کان چهره مشعشع تابانم آرزوست

گفتی زناز ((بیش مرنجان مرا برو                   آن گفتنت که ((بیش مرنجانم آرزوست

وان دفع گفتنت که (( برو شه به خانه نیست        وان ناز و باز و تندی دربانم آرزوست

آن نان و آب چو سیل است و بی وفا                     من ماهیم نهنگم عمانم آرزوست

یعقوب وار وااسفاها همی زنم                            دیدار خوب یوسف کنعانم آرزوست

زین همرهان سست عناصر دلم گرفت                شیر خدا و رستم دستانم آرزوست

زین خلق پر شکایت گریان شدم ملول           آن های و هوی و نعره مستانم آرزوست

دی شیخ با چراغ همی گشت گرد شهر               کز دیو دد ملولم و انسانم آرزوست

گفتند یافت می نشود جسته ایم ما              گفت آنکه یافت می نشود آنم آرزوست

هرچند مفلسم نپذیرم عقیق خرد                             کان عقیق نادر ارزانم آرزوست

 گوشم شنید قصه ایمان و مست شد           کو قسم چشم ؟صورت ایمانم آرزوست

یک دست جام باده و یک دست زلف یار                رقصی چنین میانه میدانم آرزوست

بنمای شمس مفخرتبریز روز شرق                  من هدهدم حضور سلیمانم آرزوست

مولوی